ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ athens indymedia , ΣΤΟΝ 98 fm ΚΑΙ ΣΤΟΝ entasi fm

2526april

ΟΣΟ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΝ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΜΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ

athens.indymedia.org

radio98fm.org

entasifm.org

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

ΠΟΡΕΙΑ 25/4
ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ 18:00

ΚΑΙ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 26/4
ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥΠΟΛΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ 10:00

21η Απριλίου…46 χρόνια μετά

Πέρασαν 46 χρόνια από την ημέρα που το καθεστώς της 21ης Απριλίου ανέβηκε στην εξουσία και η συζήτηση γύρω από αυτο,φαίνεται να είναι ακόμα επίκαιρη.Σήμερα οι κυρίαρχες απόψεις για τη χούντα των συνταγματαρχών είναι ουσιαστικά δύο.Από τη μία,ένα κομμάτι της κοινωνίας,μειοψηφικό αλλά σχετικά μεγάλο,και με αυξητικές τάσεις λόγω του γενικότερου εκφασισμού της κοινωνίας ή καποιες φορές λόγω την άγνοιας,είναι οι λεγόμενοι «νοσταλγοί» του καθεστώτος.Από την άλλη πλευρά,οι πραξικοπηματίες αντιπετωπίζονται σαν κάτι ξένο για το τότε αλλα και το σημερινό σύστημα,σαν μια θλιβερή παρένθεση που έκλεισε,εξιδανικεύοντας ετσι τόσο την κατάσταση πριν το πραξικόπημα αλλα και μετά την πτώση της δικτατορίας.

Είναι λίγο πολύ γνωστή στο μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας η απίστευτη κρατική καταστολή κατα τη διάρκεια της επταετίας.Αυτη περιελάμβανε απαγόρευση της κυκλοφορίας κατα τις βραδινές ώρες,απαγόρευση των συναθροίσεων,συλλήψεις για το παραμικρό και κράτηση στην ασφάλεια,πράγμα το οποίο συμπεριλάμβανε άγριους βασανισμούς.Χιλιάδες άνθρωποι στάλθηκαν σε εξορίες στα ξερονήσια,απλα και μόνο λόγω των πολιτικών τους φρονιμάτων ως «προληπτικώς εκτοπισμένοι».Οι δολοφονίες από άτομα που στελέχωναν τον κρατικό μηχανισμό ήταν συχνές ενώ οι έννοιες «ατομικές ελευθερίες» και «προσωπική ζωή» ήταν ουσιαστικά κενά γράμματα λόγω της κατασκοπίας,του φακελώματος και του χαφιεδισμού.

Αυτό που κατά τα μεταπολιτευτικά χρόνια δεν τονίστηκε αρκετά κατα τη γνώμη μας είναι η διαφθορά στη διάρκεια της επταετίας.Όχι πως αν δεν υπήρχε αυτή θα υποστηρίζαμε την ύπαρξη ενός τέτοιου καθεστώτος,αλλά οι θέσεις περι των «χουντολάγνων» για περι αδιάφθορων ηγετών που οδήγησαν τη χώρα στην ευημερία δεν πρέπει να μένουν αναπάντητες.Χαρακτηριστικό είναι οτι ο ίδιος ο Παπαδόπουλος λίγους μήνες μετά το πραξικόπημα διπλασίασε τον πρωθυπουργικό μισθό(δηλαδή τον δικό του) ενώ το 1970 θεσμοθέτησε ένα διάταγμα που στην ουσία επέτρεπε να βγει διαζύγιο σε μία μέρα,προκειμένου να χωρίσει με την τότε σύζυγό του Νίκη ώστε να παντρευτεί την τότε ερωμένη του και πολιτική υπάλληλο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας Λένα Γάσπαρη, ενώ την επόμενη μέρα το διάταγμα αποσύρθηκε(κατα τα άλλα ήταν και υπέρμαχος του πατρίς,θρησκεία, οικογένεια).Το διάταγμα Επίσης διόρισε τον αδερφό του Κωνσταντίνο σε 4(!) κρατικές θέσεις παράλληλα (στρατιωτικό ακόλουθο, Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής και «υπουργό παρά τω πρωθυπουργώ»).Σε ρουσφέτια παρόμοια με αυτόν επιδόθηκαν και οι άλλοι επιφανείς πραξικοπηματίες.Συγκεκριμένα ο Παττακός ανέθεσε στο γαμπρό του, τον Αντρέα Μεϊντάση διάφορα κατασκευαστικά έργα του Δήμου Αθηναίων,ενώ ο Λαδάς και ο Ρουφογάλης φρόντιζαν για τη διαμεσολάβηση προκειμένου άνθρωποι του περιβάλλοντος τους να εξασφαλίζουν δανειοδοτήσεις.Άλλα γνωστά σκάνδαλα είναι το…ταμα του Παπαδόπουλου με το οποίο εξαφάνισαν 406 εκατομύρια δραχμές,η θέσπιση για πρώτη φορά νόμου περι ευθύνης υπουργών,η υπόθεση με το σάπιο κρέας απο την Αργεντινή και άλλα.

Ένα άλλο επιχείρημα που χρησιμοποιούν πολύ συχνά οι υμνητές της χούντας είναι η οικονομική ευμάρεια κατα τη διάρκεια της επταετίας και αυτό της χαμηλής ανεργίας,φτάνοντας ορισμένοι να μιλάνε και για…οικονομικό θάυμα! Αρχικά όντως εξετάζοντας απλά τους αριθμούς στα πλαίσια της πολιτικής οικονομίας, φαίνεται να ευσταθεί αυτο το επιχείρημα.Με μία ουσιώδη διαφορά όμως:δεν μπορεί να πιστωθεί στο καθεστώς αυτη η πραγματικότητα.Μιλάμε για μία περίοδο ανάπτυξης του καπιταλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο,την εποχή που το κεϋνσιανό μοντέλο ήταν ακόμη το κυρίαρχο στον δυτικό κόσμο,την εποχή του σχεδίου Μάρσαλ κτλ.Στα πλαίσια αυτής της καπιταλιστικής ανάπτυξης μεταπολεμικά για πάνω από 20 χρόνια καλλιεργήθηκε μια υπεραισιοδοξία σε όλη την Ευρώπη και ένα κλίμα ευφορίας,που διαψέυστηκε όμως με την μεγάλη πετραιλαική κρίση του 1973.Στην Ελλάδα συγκεκριμένα η ανάπτυξη μέσα σε αυτό το πλαίσιο κυμάνθηκε σε μεγαλύτερα επίπεδα ακόμα και απο τα ευρωπαϊκα όντας την περίοδο 1950-1973 η χώρα με τον δέυτερο μεγαλύτερο δείκτη ανάπτυξης παγκοσμίως,πίσω απο την Ιαπωνία.Ο δείκτης αυτός μάλιστα πολλές φορές τη δεκαετία του 50 ήταν πάνω απο 10%.Αυτό βέβαια δεν σημαίνει οτι στη χώρα επικρατούσε αφθονία,κάθε άλλο,αλλά συνέβει γιατί ουσιαστικά η παραγωγή μετά το 1950 έπρεπε να αρχίσει απο το μηδέν.Η ανεργία από την άλλη ήταν όντως στα χρόνια της χούντας σε αρκετά χαμηλά επίπεδα και με πτωτική τάση.Συγκεκριμένα το 1967 ήταν στο 5.4% ενω το 1973 στο 2%.Αλλά οι αριθμοί απο μόνοι τους δε λένε ποτέ την αλήθεια.Στη χαμηλή ανεργία μπορεί να αντιπαρατεθεί το τεράστιο ρέυμα μετανάστευσης εκείνα τα χρόνια: ενδεικτικά 51.000 έφυγαν απο την Ελλάδα το 1968,91.500 το 1969 και 93.000 το 1970 οι μισοί άντρες απο 20-40 χρονών εργαζόντουσαν στο εξωτερικό.Οι συνδέσεις δε του τότε ποσοστού ανεργίας με το σημερινό είναι ακόμα πιο ατυχείς για δύο ακόμα λόγους:η αντιμετώπιση της ανεργίας στα καπιταλιστικά κράτη τότε ήταν εντελώς διαφορετική,η στρατιωτική θητεία τότε ήταν πολυ μεγαλύτερη ενώ οι στρατιές εξόριστων και φυλακισμένων θεωρούταν εκτός εργατικού δυναμικού,αρα δεν θεωρούνται άνεργοι.Τα περι μηδενικού χρέους την εποχή εκείνη δεν είναι άξια σχολιασμού καν,μιας και μιλάμε για μία καπιταλιστική οικονομία.Θα αρκεστούμε να πούμε ότι απο τα 38.7 δις.το 1967 εφτασε στα 87.5 δις. το 1973 λόγω του ελλείματος τρεχουσων συναλλαγών.Η κρίση του 1973 σε συνδιασμό με τη νομισματική και τη δημοσιονομική πολιτική του καθεστώτος είχαν σαν αποτέλεσμα την ανοδο του πληθωρισμού σε επίπεδα πολεμικής περιόδου. Απο τον Απρίλη του 1973 έως αυτόν του 1974 αυξήθηκε κατα 37.8% προκαλώντας μείωση των πραγματικών μισθών κατα 6%.

Αυτό που κατα τη γνώμη μας όμως πρέπει να υπογραμμιστεί πιο πολύ είναι η σχέση του καθεστώτος με το μεγάλο κεφάλαιο με αντάλλαγμα βέβαια τη στήριξη της αστικής τάξης προς αυτό.Η στήριξη αυτή καθόρισε και και τη στάση των αστικών πολιτικών δυνάμεων απέναντι στους δικτάτορες:Ο «εθνάρχης» Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν έκανε ούτε μία δήλωση εναντίον τους.Πολυ χαρακτηριστικό είναι το γεγονός οτι η βίλα στην οποία έμενε ο ίδιος ο Παπαδόπουλος στο Λαγονήσι άνηκε στον Αριστοτέλη Ωνάση με τον οποίο διατηρούσε φιλική σχέση,ενώ ο Μακαρέζος είχε σχέσεις με τον έτερο κροίσο Στάυρο Νιάρχο.Άλλωστε η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών όντας ευχαριστημένη απο τις υπηρεσίες που της παρείχε η χούντα ανακύρηξε τον δικτάτορα ισόβιο πρόεδρο της το 1972.Επίσης λίγες μέρες μετα το πραξικόπημα(15 Μαϊου) υπογράφηκε σύμβαση ύψους 1.2 εκ. Δολαρίων με την αμερικάνικη εταιρεία Litton με αντάλλαγμα την…παροχή «υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως»χωρίς επι της ουσίας να παράγει κανένα έργο.Απόδειξη αυτού η δήλωση του υπεύθυνου του γραφείου της εταιρείας στην Αθήνα Robert Alan στο περιοδικό Ramparts:«Τα κέρδη μας είναι ασφαλώς μεγάλα, διότι ουσιαστικά δεν κάνουμε επενδύσεις».Aνάλογη ήταν και η σύμβαση με τον εργολάβο Robert McDonald,αλλά και οι συναλλαγές με τον Τομ Πάππας Ελληνοαμερικάνο επιχειρηματία και ένθερμο υποστηρικτή και χρηματοδότη του καθεστώτος στον οποίο μεταξύ άλλων δόθηκε η άδεια δημιουργίας εργοστασίων εμφιάλωσης της Coca Cola.Στην ουσία Η γενικότερη πολιτική του καθεστώτος είχε ξεκάθαρο ταξικό χαρακτήρα:κατα την περίοδο 1967-1973 τα κέρδη της βιομηχανίας αυξήθηκαν κατα 80% σε βάρος των εργατών ενώ η απαγόρευση κάθε συνδικαλιστικής δράσης έδωσε στην αστική τάξη τη δυνατότητα να ασελγεί πάνω στους εργαζόμενους χωρίς να συναντά καμία αντίσταση, εντατικοποιώντας την εργασία.

Γίνεται λοιπόν έυκολα αντιληπτό το γεγονός ότι το καθεστώς της 21ης Απριλίου δεν ήταν κάτι ενάντιο ή ξένο προς το οικονομικό αλλα και πολιτικό κατεστημένο της εποχής.Το ερώτημα που μπορεί να θέσει κανείς τότε έιναι «για ποιο λόγο τότε ανέβηκε στην εξουσία;δεν θα μπορούσαν να κάνουν αυτο το έργο οι πολιτικες δυνάμεις που κυριαρχούσαν πριν;»Για να απαντήσουμε σ’αυτό το ερώτημα πρέπει να ανατρέξουμε στην εποχή εκείνη.Οι λαϊκές μάζες μετά από χρόνια αρχίζουν να εξεγείρονται,ενάντια στο καταπιεστικό μετεμφυλιακό καθεστώς των βασανιστηρίων,των δολοφονιών,της λογοκρισίας με αποτέλεσμα να υπάρξει έντονη ιδεολογική πόλωση.Μεγαλιώδεις πορείες και συγκεντρώσεις και απεργίες ανα την Ελλάδα που συχνά κατέληγαν σε συγκρούσεις με τα σώματα ασφαλείας.Η βίαιη καταστολή και τα όργια του παρακράτους αδυνατούν να θέσουν την κατάσταση υπο έλεγχο και να επαναφέρει τη «νομιμότητα».Η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό κοιτάνε αμήχανα την κατάσταση και αντιλαμβάνονται οτι προκειμένου να επιβάλλουν τα συμφέροντα των ντόπιων και των ξένων αφεντικών πρέπει να παρθούν μέτρα τα οποία ακόμα και η αστική δημοκρατία με τα δεδομένα της εποχής αδυνατεί να λάβει.Αυτόν ακριβώς το ρόλο έρχονται να παίξουν οι συνταγματάρχες.Έρχονται να δώσουν μία προσωρινή λύση στην πολιτική αστάθεια που δημιουργήθηκε μετα τα Ιουλιανά το 1965 για την αστική τάξη,σε βάρος του λαού και των ελευθεριών του αλλα παράλληλα το πολιτικό της κατεστημένο όταν επιστρέφει παρουσιάζεται στα μάτια του κόσμου σαν λυτρωτές.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε τέλος ότι οι χουντικοί ποτέ δεν προέβησαν σε καμία ουσιαστική αλλαγή ούτε στις παραγωγικές σχέσεις ούτε στον κρατικό μηχανισμό,ούτε επίσης άλλαξαν στο ελάχιστο μετά την πτώση τους.Η άγρια καταστολή,το παρακράτος,οι δολοφονίες οι βασανισμοί κτλ υφίσταντο και πριν και μετά τη δικτατορία,απλά αυτη τα εντατικοποίησε.Άλλωστε πολλοί απο αυτούς που στελέχωσαν τον κρατικό μηχανισμό αλλα και τους μηχανισμούς πραπαγάνδας της αστικής τάξης(πχ Λαμπράκης του Βήματος) άρχισαν τη σταδιοδρομία ή εγιναν γνωστοί τους κατα τη διάρκεια της επταετίας.Το ίδιο ισχύει και για τους μηχανισμούς που αναπτύχθηκαν προκειμένου να αποπροσανατολιστεί ο κόσμος,όπως η έντονη ενασχόλησει με το ποδόσφαιρο και η επικράτηση των μπουζουκιών σαν τρόπος διασκέδασης, καταστάσεις που μεσουρανούσαν στη χούντα αλλα και μετά την πτώση της.

Γίνεται σαφές οτι το δίπολο «δημοκρατία και δικτατορία» στα πλαίσια του αστικού κράτους στην ουσία είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.Σε περιόδους εντατικοποίησης των ταξικών (και όχι μόνο) αγώνων ακόμα και αυτές,οι περιορισμένες αστικές ελευθερίες,που αποτελούν κεκτημένα και δε χαρίστηκαν απο κανέναν,πνίγουν κράτος και κεφάλαιο.Αυτό γίνεται στις μέρες μας πλέον προφανές μιας και τα φαίνόμενα βίαιης καταστολής,τρομοκρατίας και φίμωσης απο την πλευρά του κράτους είναι πλέον καθημερινά.Η μόνη ουσιαστική απάντηση που μπορεί να δοθεί στην κοινωνία είναι οι αδιαμεσολάβητοι μαζικοί και οργανωμένοι από τη βάση ταξικοί αγώνες σε κάθε πεδίο δράσης για την υπεράσπιση των κεκτημένων μας σε πρώτο χρόνο και με τελικό στόχο την ολοκληρωτική ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος και την οικοδόμηση μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.

senza classi
ομάδα ανατρεπτικής σκέψης

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ

Μία μικρή μπροσούρα για το επίκαιρο και σημαντικό ζήτημα της οργάνωσης.

H μπροσούρα σε pdf
σκψοργ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ 98 FM ΚΑΙ ΤΟ ATHENS INDYMEDIA ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥΠΟΛΗ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

afisaz

Το μεσημέρι της 11ης Απριλίου η πρυτανεία του ΕΜΠ με μεθοδευμένες κινήσεις προχώρησε στην καταστολή της λειτουργίας του athens indymedia και του 98fm.

Αυτή η πρακτική δεν είναι μεμονωμένη αλλά εντάσσεται στη γενικότερη προσπάθεια φίμωσης των ανατρεπτικών φωνών και τρομοκράτησης της κοινωνίας,σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από την όξυνση των ταξικών αντιθέσεων και την ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου και των εντολοδόχων του σε κάθε εστία αντίστασης,σε κάθε χώρο διακίνησης ανατρεπτικών ιδεών.

Θεωρούμε την αντιπληροφόρηση ως κομμάτι του αγώνα ενάντια στα αφεντικά και το κράτος τους και θα την υπερασπιστούμε.

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΟ ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
1 μ.μ

ΣΤΗΝ

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥΠΟΛΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ
(ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ)

πρόσβαση με λεωφορεία :

608 από Ακαδημία

242 από σταθμό μετρό Κατεχάκη

Η ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ 98 FM ΚΑΙ ΣΤΟ athens indymedia

senza classi
ομάδα ανατρεπτικής σκέψης

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ Β.Α. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΧΡΥΣΟΥ

Αφίσα πορείας

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΛΕΗΛΑΤΟΥΝ ΤΗ ΦΥΣΗ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΠΟΡΕΙΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ 12:00 μ.μ
.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1821 ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ

Η μπροσούρα της ομάδας μας για την επανάσταση του 1821 αλλά και την ιστορική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία.

Σε pdf εδώ
ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ (2)

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Μπήκαμε πλέον στον έκτο χρόνο της οικονομικής κρίσης και ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας είναι βυθισμένο στην εξαθλίωση,ενώ φαίνεται να μην είναι δυνατή η βελτίωση της κατάστασης για τον εργαζόμενο λαό στο άμεσο μέλλον.Σίγουρα,όλοι έχουμε ακούσει αναλύσεις επί αναλύσεων πάνω στα αίτια της κρίσης.Η δική μας άποψη,είναι ότι αυτή δημιουργήθηκε λόγω των βασικών αρχών και αντιφάσεων της λειτουργίας του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος,οτι οι περιοδικές κρίσεις του (1929,1970,2008 κτλ) είναι αναπόφευκτες και σύμφυτες με τη λειτουργία του και αυτό θα προσπαθήσουμε να δείξουμε στο παρόν κείμενο.

Αρχικά, η κεφαλαιοκρατική παραγωγή και διανομή λειτουργεί με δύο βασικές αρχές: την επιδίωξη του κέρδους και τον ανταγωνισμό.Αυτό μακροπρόθεσμα έχει σαν αποτέλεσμα απο τη μία πλευρά τη συσσώρευση ενός μεγάλου μέρους του κεφαλαίου και την παραμονή του σε κατάσταση αδράνειας (άλλωστε δεν θα είχε νόημα γα έναν καπιταλιστή η παραγωγή, εάν όλα τα κέρδη τα διέθετε σ’ αυτήν χωρίς να παρακρατά ένα σημαντικό μέρος τους) και από την άλλη, την κατάρρευση και το κλείσιμο όσων επιχειρήσεων δεν έχουν τη δυνατότητα να αντέξουν τον ανταγωνισμό, πράγμα που προκύπτει συνήθως από την έλλειψη κεφαλαίων.

Επομένως το μεγαλύτερο μέρος του
πλούτου, μαζέυεται στα χέρια μιας χούφτας ανθρώπων οι οποίοι μάλιστα δεν συμμετέχουν άμεσα στην διαδικασία της παραγωγής.Σε κάθε χώρα δημιουργείται στην ουσία μία ελίτ στην οποία ανήκουν τα πάντα ενώ την ίδια στιγμή που η υπόλοιπη κοινωνία γίνεται φτωχότερη μέρα με τη μέρα,οδηγείται δηλαδή η παραγωγή σε μία μονοπωλιακή κατάσταση.Αυτό, σε συνδιασμό με τη σταδιακή καθίζηση των μεσαίων στρωμάτων οδηγεί την κυρίαρχη τάξη στην απώλεια κινήτρου επαναπροώθησης κεφαλαίων στην παραγωγή,αφού η αγοραστική δύναμη του καταναλωτικού κοινού μειώνεται δραματικά με αποτέλεσμα να στενέυουν τα περιθώρια κέρδους.Για να διατηρήσει σ’αυτή τη φάση τα κέρδη της,καταφέυγει σε άλλες μεθόδους όπως μειώσεις μισθών και απολύσεις,οι οποίες παρόλο που μπορει βραχυπρόθεσμα να της προσφέρουν οφέλη,σε δεύτερο χρόνο μειώνουν εκ νέου την κατανάλωση άρα βαθαίνουν πιο πολύ την κρίση. Ακόμα αναποφεύκτη είναι η προσπάθεια εισβολής σε νέες αγορές και καταστροφή κεφαλαίου (πχ πόλεμοι).Οξύνονται με αυτόν τον τρόπο οι ταξικές αντιθέσεις,οι κατώτερες και οι μεσαίες τάξεις εξαθλιώνονται όλο και περισσότερο.Η αστική τάξη λοιπόν είναι αυτή που οδηγεί την κοινωνία στην φτώχεια και την εξαθλίωση,μαζί με τους εντολοδόχους της και κάθε ελπίδα για μια ζωή με αξιοπρέπεια θυσιάζεται στο βωμό του κέρδους.

Στο σημείο αυτό,ας προσθέσουμε και κάποια άλλα στοιχεία,ώστε να γίνει πιο κατανοητή η σημερινή κατάσταση.Mέχρι την δεκαετία του 90 το κάθε κράτος είχε τη δυνατότητα να ‘προστατέυει’ την εγχώρια παραγωγή απο τους ανταγωνιστές σε άλλες χώρες ,ως έναν βαθμό, με την επιβολή δασμών. Με την δημιουργία όμως της Ευρωπαικής ένωσης και με την υπογραφή της συνθήκης του Μάαστριχτ,πάυει αυτη η δυνατότητα,καταργούνται δηλαδή,μεταξύ άλλων,οι δασμοί εντός της ένωσης.Άρα ο κάθε παραγωγός πλέον έχει να ανταγωνιστεί,πέρα από τους ισχυρούς της χώρας στην οποία δραστηριοποιείται,τα αφεντικά ολόκληρης της Ευρώπης με άμεσο τρόπο.Έτσι ο ανταγωνισμός γίνεται αδυσώπυτος.Ο μικρός βιοτέχνης, ο αυτοαπασχολούμενος, ο αγρότης, με την ελευθερία μετακίνησης των κεφαλαίων,τσακίζεται απο εταιρείες κολοσσούς,οι οποίες μπορούν να παράγουν με μηδαμινό σχεδόν κόστος στην άλλη άκρη του πλανήτη,εκμεταλλευόμενες πολλές φορές ακόμα και παιδική εργασία.Επιπλέον το κεφάλαιο,κάθε φορά που οι εργαζόμενοι αποφασίζουν να σηκώσουν κεφάλι και να διαμαρτυρηθούν για τις συνθήκες εργασίας,για τους μισθούς ή οτιδήποτε άλλο,είναι σε θέση να τους εκβιάζει λόγω της δυνατότητάς του να μεταφερθεί οπουδήποτε αλλού πολύ πιο εύκολα.Βλέπουμε λοιπόν ότι η λειτουργία της Ευρωπαικής Ένωσης όχι μόνο δε μπορεί να λύσει τα προβλήματα που δημιουργεί στην κοινωνία ο ελέυθερος ανταγωνισμός,αλλά αντίθετα τα οξύνει και επίσης είναι προφανές ποία τάξη ευνοείται με τον τρόπο λειτουργίας της.

Ακριβώς εδώ μπαίνει το ‘παιχνίδι του δανεισμού’.Για να μπορέσουν τα μεσαία στρώματα να αντέξουν κάτω απο αυτές τις συνθήκες προωθήθηκε ένα μοντέλο υπερκατανάλωσης και πιο έυκολου δανεισμού.Για να καταφέρει η ντόπια παραγωγή να ανταπεξέλθει στον ανταγωνισμό έπρεπε η κοινωνία να καταναλώνει συνεχώς,αλλά έπρεπε να βρίσκει και περισσότερα κεφάλαια.Αυτο έγινε δυνατό με τον δανεισμό,ιδιωτικό και δημόσιο.Με αυτόν τον τρόπο όμως,ενισχύθηκε πιο πολύ το τραπεζικό σύστημα,αφού ο ρόλος του στην οικονομία γιγαντώθηκε και τα κέρδη του εκτοξεύθηκαν.Η υπερσυσσώρευση που περιγράψαμε πριν, λαμβάνει χώρα πλέον κυρίως στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.Όπως αποδείχτηκε όμως το 2008 ούτε για αυτό το νέο μοντέλο ήταν δυνατό να ξεπεράσει τις θεμελιώδεις αντιφάσεις του καπιταλισμού και έτσι πολλά νοικοκυρία,επιχειρήσεις και κράτη βρέθηκαν με χρέη που αδυνατούσαν να διαχειριστούν,και οδηγηθήκαμε σε μια βαθύτατη κρίση.

Από την αρχή της κρίσης τα ΜΜΕ και οι διάφοροι καλοθελητές του συστήματος,προσπαθούν να φορτώσουν την ευθύνη για ότι συμβαίνει σήμερα σε διάφορους αποδιοπομπαίους τράγους όπως είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι,οι μετανάστες,οι Γερμανοί και άλλοι.Είναι αναγκαίο να αντιληφθεί ο καθένας ότι όλοι είμαστε καταπιεσμένοι του ίδιου βάρβαρου συστήματος και να προχωρήσουμε με δεσμούς ταξικής αλληλεγγύης σε οργανωμένους και μαζικούς αγώνες για την διεκδίκηση όσων μας ανήκουν,για τη χειραφέτηση των εργαζομένων και για μία κοινωνία χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους,την Κομμουνιστική.

Μόνη διέξοδος από την κρίση η κοινωνική επανάσταση

senza classi
ομάδα ανατρεπτικής σκέψης

ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ:ΣΧΕΔΙΟ ΑΘΗΝΑ

Η σημερινή ολομέτωπη επίθεση των καπιταλιστών και τους κράτους τους ενάντια στην ίδια την κοινωνία εντείνεται όλο και περισσότερο. Η αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης λοιπόν αποτελεί επιμέρους κομμάτι αυτής της επίθεσης, με αποτέλεσμα καταχτήσεις δεκαετιών να καταργούνται και να επιστρέφουν στην κατοχή του κεφαλαίου.

Σημαντικές αλλαγές στην μέχρι τώρα λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος παρατηρούνται σε κάθε βαθμίδα, κυριότερα όμως στην τριτοβάθμια , δηλαδή στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ. Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα στον καπιταλισμό είναι προφανές ότι λειτουργούν με βάση τις ανάγκες της κυρίαρχης τάξης και προωθούν την κυρίαρχη ιδεολογία. Στην Ελλάδα οι χρηματοδοτήσεις ιδρυμάτων γίνονταν σε μεγάλο βαθμό από το κράτος, βέβαια σταδιακά έκαναν την εμφάνιση τους και εταιρίες που ‘στήριζαν’ οικονομικά ερευνητικά προγράμματα προκειμένου να τα εκμεταλλεύονται με σκοπό φυσικά το κέρδος και όχι την πρόοδο της κοινωνίας και της επιστήμης. Σήμερα είναι φανερή η στόχευση της κυβέρνησης και των αφεντικών, που δεν είναι άλλη από την ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Το σχέδιο ‘Αθηνά’ λοιπόν είναι η συνέχεια της προσπάθειας ιδιωτικοποίησης και αποτελείται από συγκεκριμένες κινήσεις όπως: συγχωνεύσεις τμημάτων, σύσταση νέων σχολών, ενοποιήσεις ιδρυμάτων, μεταφορά τμημάτων σε άλλες πόλεις, μετατάξεις διδακτικού προσωπικού και άλλων εργαζομένων. Με αυτές τις κινήσεις το υπουργείο διατείνεται ότι θέλει να προωθήσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, να δημιουργήσει ένα ευέλικτο ανθρώπινο δυναμικό, να βελτιώσει την επιχειρηματικότητα και την επιστημονική και τεχνολογική εκπαίδευση.

Η άποψη μας βρίσκεται στην απέναντι πλευρά από το υπουργείο και τους υποστηρικτές του. Το συγκεκριμένο σχέδιο πλασάρεται ως προσαρμογή της εκπαίδευσης στις ανάγκες της κοινωνίας αλλά εξυπηρετεί τις ανάγκες της αγοράς και συνεπώς του κεφαλαίου. Με όλες αυτές τις κινήσεις το μόνο που θα καταφέρουν είναι να οδηγήσουν χιλιάδες ανθρώπους στην ανεργία, στην φτώχεια και την εξαθλίωση. Επίσης θα έχουν ως αποτέλεσμα τη διαιώνιση των ελαστικών μορφών εργασίας. Οι κινήσεις του σχεδίου ‘Αθηνά’ θα μειώσουν δραστικά τον αριθμό των εισακτέων, αποκλείοντας μεγάλη μερίδα πληθυσμού από την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αρκετοί φοιτητές θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους και να αναζητήσουν κάποιο καινούριο επιβαρύνοντας αρκετά την οικονομική κατάσταση της οικογένειας τους. Ακόμα οι υποδομές σε διάφορα ιδρύματα που θα δεχθούν νέους σπουδαστές δεν είναι κατάλληλα οργανωμένες για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του καινούριου ρόλου τους. Οι ενοποιήσεις τμημάτων γίνονται με αυθαίρετα κριτήρια γεγονός το οποίο δυσκολεύει την εκπαιδευτική διαδικασία. Τα ιδεολογήματα για επιχειρηματικότητα και ανταγωνιστικότητα είναι επακόλουθα του κυρίαρχου τρόπου σκέψης, που φετιχοποιεί τον ατομικισμό, το βόλεμα, την απέχθεια ως προς οτιδήποτε συλλογικό και την επιθυμία για κέρδος και ‘επιτυχία’.

Μπροστά σε αυτό το σχέδιο το ‘φοιτητικό’ κίνημα είναι απαθές προς το παρόν, έτσι οι κινητοποιήσεις που πραγματοποιούνται είναι κατά πολύ κατώτερες των περιστάσεων. Είναι προβληματικό να μην κινητοποιούνται οι φοιτητές μέσα από τις συνελεύσεις τους και να προσπερνούν αυτό το ζήτημα ως δευτερεύων και ανούσιο. Με αυτές τις συνθήκες δε μπορεί να δημιουργηθεί ένα κλίμα μαχητικότητας και ριζοσπαστικοποίησης των φοιτητών που θα οδηγήσει στην σύμπραξη με άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας και θα καταφέρει να μπλοκάρει το σχέδιο.

Μοναδικός δρόμος για να εμποδίσουν οι φοιτητές την εφαρμογή του σχεδίου και να προχωρήσουν και σε άλλες ενδεχόμενες νίκες, είναι η οργάνωση και ο συνεχής συλλογικός αγώνας μακριά από λογικές ανάθεσης και ανταγωνιστικές επιδιώξεις. Θεωρούμε πως για να αποκτήσει η προσπάθεια για αλλαγή των εκπαιδευτικών δομών υπόσταση, πρέπει να συνοδευτεί από μια συνολική επαναστατική προοπτική με στόχο μια αυτόδιευθυνόμενη κοινωνία.

senza classi
ομάδα ανατρεπτικής σκέψης

ΑΠΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΗΣ ‘ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ’ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ

Στην σημερινή περίοδο παρουσιάζονται διάφορες προτάσεις και μοντέλα προκειμένου να αντιμετωπιστεί και να ξεπερασθεί η καπιταλιστική οικονομική κρίση. Ένα από αυτά είναι και η ‘αριστερή’ διακυβέρνηση, επί της ουσίας μια κυβέρνηση ενός αριστερού κόμματος ή ένας συνασπισμός αριστερών, προοδευτικών και οικολογικών κομμάτων.

Η πρόταση αυτή φαίνεται να έχει απήχηση σε μεγάλη μερίδα κόσμου.Το ζήτημα είναι όμως αν η ‘λύση’ αυτή έχει ως προσανατολισμό την απελευθέρωση των εκμεταλλευόμενων ή είναι μια ακόμα ‘λύση’ που διατηρεί το υπάρχον βάρβαρο σύστημα;
Η θέση μας λοιπόν, σε αρμονία με την ταξική ανάλυση της πραγματικότητας έρχεται να δείξει συνοπτικά ότι αυτό το εγχείρημα διεξόδου από την κρίση του καπιταλισμού είναι ένας μύθος και μάλιστα έχει χρεοκοπήσει μερικές δεκαετίες νωρίτερα.

Αρχικά μια ‘αριστερή΄ και ‘προοδευτική’ κυβέρνηση έχει ως αντιπρόταση της ενάντια στον λεγόμενο νεοφιλελευθερισμό, το κοινωνικό κράτος ή κράτος δικαίου με το οποίο θα βάλει όρια στην φρενήρη κυριαρχία της αγοράς πάνω στην κοινωνία. Η πρόταση αυτή εντούτοις είναι ανεπαρκής καθώς το κράτος αποτελεί σύμμαχο και όργανο των αφεντικών και είναι ξεκάθαρο πως η παρέμβαση του στην οικονομία εξαρτάται από τις ανάγκες του κεφαλαίου την εκάστοτε χρονική περίοδο. Ιστορικά, η παρέμβαση ‘κεινσιανού’ τύπου μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο και το σχέδιο Μάρσαλ εξυπηρετούσε την οικονομική ανασυγκρότηση των καπιταλιστικών κρατών και όχι τις ανάγκες του προλεταριάτου. Επίσης κατά τη δεκαετία του 70,λόγω της πετρελαικής κρίσης φάνηκε η ανεπάρκεια του εν λόγω τύπου διαχείρισης της, έτσι το κεφαλαίο οδηγήθηκε στην εγκατάλειψη του.
Ακόμα, στους κόλπους των ‘αριστερών΄ που επιθυμούν την εξουσία του αστικού κοινοβουλίου υπάρχει η εκτίμηση ότι το αστικό σύστημα παραγωγής μπορεί να γίνει πιο ανθρώπινο και βιώσιμο και ότι μέσα σε αυτό με τις υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις(καπιταλιστικές δηλαδή) θα είναι δυνατό να υπάρξουν καλύτερες μέρες για τους εκμεταλλευόμενους. Ουσιαστικά προωθείται το ιδεολόγημα της ταξικής ειρήνης, πιο απλά η πεποίθηση ότι αφεντικά και εργάτες έχουν κοινά συμφέροντα και ότι είναι εφικτό να ζήσουν ικανοποιημένοι όλοι μαζί. Είναι προφανές πως αυτά είναι δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα και τις ανάγκες του λαού αλλά τις αστικής τάξης.

Οι θιασώτες της ‘αριστερής’ διακυβέρνησης ,επιπλέον, ενισχύουν την λογική της ανάθεσης και του βολέματος των ψηφοφόρων της, αφού διακυρήσσουν ότι θα μεριμνήσουν αυτοί για το μέλλον του τόπου και θα αγωνιστούν να τιθασεύσουν τους ευρωπαίους εταίρους και τους ‘άπληστους επιχειρηματίες’. Τέτοιες δηλώσεις έχουν ως αποτέλεσμα τον εφησυχασμό του κόσμου, την κινηματική νωθρότητα και τον αφοπλισμό της όποιας διάθεσης για οργάνωση και συμμετοχή σε συλλογικές διαδικασίες όπου θα μπορεί ο καθένας να πάρει απόφαση ως ίσος μεταξύ ίσων για την κοινωνία.

Στο παρελθόν, αλλά και σήμερα έχουν υπάρξει αυτού του είδους κυβερνήσεις με διαφορετικά χαρακτηριστικά η καθεμία. Τη δεκαετία του 70 στην Χιλή η κυβέρνηση με τον Σ.Αλιέντε ,προσπάθησε να εφαρμόσει αρκετές μεταρρυθμίσεις ‘σοσιαλιστικού’ χαρακτήρα, η ουσιώδης όμως αλλαγή προς την εργατική και κοινωνική απελευθέρωση δεν ήρθε ποτέ καθώς η κυβέρνηση ανετράπη πραξικοπηματικά από το στρατό. Μέσα από αυτό το παράδειγμα φαίνεται ότι δε φτάνουν οι καλές προθέσεις κάποιας κυβέρνησης για να οδηγηθεί η κοινωνία στην λύτρωση της από τα δεσμά του κεφαλαίου και του κράτους. Άλλο ένα χαρακτηριστικό σημερινό μάλιστα παράδειγμα είναι η Κύπρος, με την κυβέρνηση του κόμματος ΑΚΕΛ, το οποίο στο όνομα μιας αριστερής ιδεολογίας όχι απλά δεν πραγμάτωσε αυτά που είχε στο πρόγραμμα του αντιθέτως έβαλε τη χώρα στο ΔΝΤ. Πρόσφατα έχασε τις εκλογές από το δεξιό ΔΗΣΥ, στέλνοντας τον κόσμο ξανά σε μια συνταγή που θα υπηρετήσει πιστά τις επιταγές των αφεντικών.

Διάφορες προσεγγίσεις θεωρούν ως πρότυπο κοινωνικού κράτους τις Σκανδιναβικές χώρες υποστηρίζοντας ότι εκεί ανθεί η παιδεία, η υγεία και άλλες κοινωνικές παροχές, φτάνουν και σε σημείο να απαξιώνουν την ταξική πάλη, λέγοντας ότι η εργασία και το κεφάλαιο συνεργάζονται για το κοινό καλό. Απαντώντας σε αυτές τις αξιώσεις έχουμε να τονίσουμε ότι η κρίση έχει αγγίξει και τις συγκεκριμένες χώρες, που σημαίνει ότι γίνονται αρκετές περικοπές και πως η ευμάρεια τελειώνει για μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού. Τέλος να προστεθεί ότι στον καπιταλισμό, εξαιτίας της ανταγωνιστικότητας των εθνικών οικονομιών, τα κράτη με πιο αναπτυγμένη οικονομία και σχετικά καλύτερο βιοτικό επίπεδο έχουν πατήσει επί πτωμάτων άλλων και βασίζουν εκεί σε μεγάλο βαθμό την ‘ανάπτυξη’ τους.

Η κρίση πιθανόν αργά ή γρήγορα θα κάνει τον κύκλο της το θέμα είναι όμως αν θα την πληρώσουν τα κομμάτια της κοινωνίας που παράγουν ή τα αφεντικά και οι υπηρέτες τους; Η θέση μας είναι εκ διαμέτρου αντίθετη από ένα μοντέλο ‘αριστερής’ διαχείρισης καθώς αφενός θεωρούμε ότι οι ουσιαστικές διαφορές του από το φιλευλεύθερο μοντέλο των αναδιαρθρώσεων είναι ελάχιστες. Αφετέρου κανένα κόμμα ή σχήμα εκ των ‘άνω’ δε θα σώσει την εργατική τάξη. Είναι αναγκαίο οι εκμεταλλευόμενοι να μην εγκλωβιστούν σε ψευτοδιλήμματα αριστερής η δεξιάς κυβέρνησης. Ή χειραφέτηση τους είναι μονάχα δικό τους έργο. Μέσα από συλλογικούς αδιαμεσολάβητους και ανυποχώρητους αγώνες στις κινηματικές διαδικασίες και οργάνωση στις σχολές, στις συνελεύσεις γειτονιών, στους τόπους δουλειάς θα έρθουν οι προσωρινές διεκδικήσεις και με σαφή ταξικό προσανατολισμό και συνέπεια θα φτάσουμε στο σημείο να διεκδικήσουμε την κοινωνία που οραματιζόμαστε. Μια κοινωνία με πρώτο στόχο τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι την συσσώρευση κέρδους.

‘Της γης οι δούλοι και οι ραγιάδες μοναχοί τους θα σωθούν’ Διεθνής

‘Και αν είναι ο λάκκος σου πολύ
βαθύς, χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς’
Κ.Βάρναλης

ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
ΙΔΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΡΙΣΗ

ΣΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ
Η ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΛΥΣΗ

senza classi
ομάδα ανατρεπτικής σκέψης

ΟΙ ‘ΧΡΥΣΕΣ’ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

535027

Με το πρόσφατο επεισόδιο στα μεταλλεία χρυσού της σκουριάς, ξαναήρθε στην επικαιρότητατο θέμα για τα μεταλλεία της χαλκιδικής,για το οποίο τα ΜΜΕ τηρούσαν…σιγήν ιχθύος εδω και πολύ καιρό.Το ζήτημα αυτό βέβαια δεν είναι χθεσινό, αλλά κρατάει χρόνια αυτη η κολώνια.

Συγκεκριμένα τον Δεκέμβρη του 1995 τα κοιτάσματα των μεικτών θειούχων μεταλλευμάτων της βορειοανατολικής Χαλκιδικής πωλήθηκαν στην TVX HELLAS AE, θυγατρική της TVX Gold Inc. πολυεθνικής εταιρίας με έδρα τον Καναδά, έναντι 11 δισ. Δραχμές με σύμβαση εως το 2083. Επιπλέον η κυβέρνηση Σημίτη με την υπαγωγή της επένδυσης στον Ν. 2687/53 περί επενδύσεων και προστασίας κεφαλαίων εξωτερικού, έδινε στην εταιρεία ένα σύνολο φοροαπαλλαγών, απαλλαγή από τις πληρωμές των εργοδοτικών εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων καθώς και επιδότηση 20 δις. Δραχμές! Ακολούθησε μια σειρά κινητοποιήσεων από τους κατοίκους της περιοχής και δεκάδες συλλήψεις απο την αστυνομία

Τελικά το 2003 η ΤVX αποχωρεί, αφήνοντας παντού ανεξέλεγκτες αποθέσεις τοξικών υλικών, με απλήρωτους τους 472 εργαζόμενους και συνολικό χρέος 17 ετατ. Ευρώ. Η Hellas Gold,η οποία είχε δημιουργηθεί πριν 2 μέρες και χωρίς να φέρει καμία ευθύνη αποκατάστασης των ζημιών που είχαν γίνει από την καναδική TVX Gold, αγοράζει με 11 εκατ. Ευρώ, με σύμβαση που υπέγραψε με το Ελληνικό Δημόσιο,με απευθείας ανάθεση, κατόπιν μεσολάβησης του Πάχτα, τότε υφυπουργού Οικονομίας και σημερινού Δημάρχου Αριστοτέλη τα εξής: 2.500 στρέµµατα γης, 40.000 τ.µ. βιοµηχανικών κτιρίων και γραφείων, μεταλλεία έκτασης 317.000 στρεµµάτων, 11.000 τ.µ. αστικά οικόπεδα, 310 κατοικίες στο Στρατώνι, 2 πλήρη συγκροτήµατα λιοτρίβισης και εµπλουτισµού, Μηχανολογικό εξοπλισµό και Stock 270.000 τόνων συµπυκνώµατος αρσενοπυρίτη (περίπου 250.000 ουγκιές χρυσού). Και όλα αυτα τη στιγμή που υπολογίζεται οτι η αξία των μεταλλευμάτων που βρίσκονται στα μεταλλεία της Χαλκιδικής είναι τουλάχιστον 15 δις. Ευρώ, η αγοραία αξία των μεταλλείων είναι 408 εκ ευρώ και σαν να μην έφταναν αυτά η κυβέρνηση επιδότησε και την επιχείρηση με 15 εκατ. Ευρώ(!).Η εταιρεία Hellas Gold κατά την υπογραφή της σύμβασης εκπροσωπούνταν από τους μετόχους της: τον Μπόμπολα (Ελλάκτωρ) με 35%, τον Δημήτρη Κούτρα,γενικό διευθυντή της κατασκευαστικής εταιρείας Άκτωρ, θυγατρικής του οµίλου Μπόμπολα, Ελλάκτωρ,προέδρου της κοινοπραξίας της Αττικής Οδού (συμφερόντων Μπόμπολα) και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ελλάκτωρ με 30%, και η πολυεθνική εταιρία,μητρική της Hellas Gold, European Goldfields.

Επιπλέον η λειτοργία των μεταλλείων θα έχει σημαντικές συνέπειες στο περιβάλλον της περιοχής. Καταρχάς σήμερα αντλούνται 15 εκ. Κυβικά νερό (ετησίως), ποσό ικανό να καλύψει τις ανάγκες όλου του νομού Χαλκιδικής, ενώ η άντληση νερού θα φτάσει στην Ολυμπιάδα μέχρι και 663 μέτρα βάθος, γεγονός που θα προκαλέσει φαινόμενα υφαλμύρισης του παράκτιου υδροφορέα, το σχέδιο επαναδιοχέτευσης του αντλούμενου νερού στον υδροφορέα και η επανατοποθέτηση του εξορυσσόμενου υλικού ως λιθογόμωση σε καθεστώς αποστράγγισης θα επιφέρουν μόνιμη ρύπανση των υπογείων υδάτων από διηθήσεις ρύπων. Επιπροσθέτως, οι εκτιμήσεις για την ατμοσφαιρική ρύπανση παραβιάζουν τα θεσμοθετημένα όρια για αέριους και σωματιδιακούς ρύπους: Μόνο στις Σκουριές υπολογίζεται εκπομπή αιωρουμένων σωματιδίων που ανέρχεται στους 430 t/y PM10, με υψηλές συγκεντρώσεις βαρέων μετάλλων, ιδιαίτερα αρσενικού ενώ η παραγωγή σκόνης μεταλλεύματος ανέρχεται συνολικά σε 4.324 t/h, με μεγάλες συγκεντρώσεις θειούχων ενώσεων βαρέων μετάλλων όπως αντιμονίου, αρσενικού, βαρίου, καδμίου, χρωμίου, χαλκού, σιδήρου,υδράργυρου και άλλων.
Προβλέπεται επίσης ότι ατμοσφαιρικοί ρύποι θα μεταφέρονται σε μεγάλες αποστάσεις. Το έδαφος θεωρείται μη ανανεώσιμος φυσικός πόρος. Σχεδόν σε όλες τις χώρες που λειτουργούν ή λειτουργούσαν μεταλλεία χρυσού, τα εδάφη που γειτνιάζουν με μεταλλεία ή βρίσκονται ακόμη και σε μεγάλη απόσταση από αυτά, παραμένουν ρυπασμένα με βαρέα μέταλλα αρκετές δεκαετίες ή και αιώνες μετά τη διακοπή λειτουργίας των μεταλλείων, ενώ οι έντονες εδαφικές διαβρώσεις και η υλοτομία έχουν επακόλουθο την επιδείνωση πλημμυρικών επεισοδίων. Τέλος όλα αυτά έχουν και βαρύτατες συνέπεις στο οικοσύστημα αλλά και στην ανθρώπινη υγεία: Εργαζόμενοι σε μεταλλεία χρυσού έχουν μικρότερο προσδόκιμο επιβίωσης, εμφανίζουν συχνότερα καρκίνο της τραχείας και βρόγχων, πνεύμονα, στομάχου και ήπατος, πνευμονική φυματίωση, πυριτίαση, νοσήματα υπεζωκότας, ελονοσία, δάγκειο πυρετό, απώλεια ακοής και άλλα πολλά.

Δικαιολογημένα, οι κάτοικοι των γύρω περιοχών, αποφάσισαν να αντισταθούν και να κινητοποιηθούν, προκειμένου να προστατέψουν τον τόπο τους από την περιβαλλοντική καταστροφή και την ερήμωση. Οργανώθηκε μια σειρά κινητοποιήσεων,με αποκορύφωμα την πορεία 2500 ατόμων στις σκουριές τον περασμένο Οκτώβρη. Το κράτος,στα δίκαια αιτήμα των κατοίκων απάντησε με βίαιη καταστολή: ξύλο,χημικά,πλαστικές σφαίρες και 15 συλλήψεις ο τελικός απολογισμός. Μάλιστα μετά την πρόσφατη επίθεση στα μεταλλεία, οι αρχές συνέλλαβαν 3 άτομα,τα οποία συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις με την κατηγορία την ηθικής αυτουργίας! Είναι καθήκον όλων μας να σταθούμε αλληλέγγυοι στον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής και να τον στηρίξουμε έμπρακτα. Σήμερα αντιμετωπίζουν αυτοί το πρόβλημα άυριο θα είναι κάποιος από εμάς.

KΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΒΙΑΙΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΛΥΣΤΡΙΚΟΥ
ΚΡΑΤΟΥΣ.
ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ

senza classi
ομάδα ανατρεπτικής σκέψης

css.php